Το ξυπόλυτο τάγμα

 

Υπόθεση
Το Ξυπόλητο τάγμα είναι η αληθινή ιστορία 160 παιδιών, που η δράση τους πήρε διαστάσεις μύθου όταν διώχτηκαν από τα ορφανοτροφεία της Θεσσαλονίκης από τους Ναζί κατακτητές στα χρόνια της κατοχής του Bʼ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα παιδιά μεταβάλλονται σʼ ένα είδος καλόκαρδης ηρωικής συμμορίας, που κλέβει από τους Γερμανούς και του μαυραγορίτες για να συντηρεί τα μέλη της κι όσους μπορεί από τον κόσμο γύρω της.
Eπίσης, πέρα από την αρωγή που παρείχαν στο κόσμο, κατάφερναν με την εξυπνάδα και το κουράγιο τους να βοηθούν την Αντίσταση, βρίσκοντας τρόπους να φυγαδεύουν στη Μέση Ανατολή Έλληνες, Αμερικάνους και Εγγλέζους αξιωματικούς, με σκοπό να ενωθούν με τους εκεί συμμαχικούς στρατούς.
Περισσότερα για την ταινία
Η ταινία σταθμός του ελληνικού κινηματογράφου προβάλλεται μετά από 54 χρόνια(!) σε επανέκδοση, με καινούργια κόπια. Το αρνητικό της ταινίας είχε χαθεί και χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, Θόδωρου Αδαμόπουλου που εντόπισε δύο κόπιες προβολής σε καλή κατάσταση, δημιουργήθηκε, μετά από χρονοβόρες και πολυδάπανες διαδικασίες, ένα καινούργιο αρνητικό της ταινίας.
Τα σημαντικότερα βραβεία
Golden Medal Award, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Εδιμβούργου 1955.
Παραλειπόμενα
Tο ελληνικό όνομα του Γκρεγκ Τάλλας ήταν Γρηγόρης Θαλασσινός. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1909 πέθανε στην Αθήνα το 1993.
Ο Βιτόριο Ντε Σίκα όταν είδε το 1955 το Ξυπόλητο Τάγμα στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου είπε στον Γκρεγκ Τάλλας: «Αν είχες γυρίσει αυτή την ταινία προτού γυρίσω εγώ τον Κλέφτη των Ποδηλάτων τότε σήμερα θα ήσουν εσύ ο Ντε Σίκα!».
Tην καταπληκτική μουσική της ταινίας έχει γράψει ο Μίκης Θεοδωράκης και αυτή ήταν η πρώτη μουσική που συνέθεσε για κινηματογραφική ταινία.
Tο Ξυπόλητο Τάγμα ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που βραβεύθηκε σε διεθνές φεστιβάλ.
Τα 63 από τα 66 παιδιά που πήραν μέρος στα γυρίσματα, ο Γκρεγκ Τάλλας τα πήρε από αναμορφωτήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Η μηχανή λήψης που χρησιμοποιήθηκε για την ταινία ήταν του 1924 και ο οπερατέρ Μιχάλης Γαζιάδης είχε στη διάθεσή του μόνο 6 προβολείς για το φωτισμό. Oι Aμερικανοί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η ταινία γυρίστηκε με τόσο λίγα τεχνικά μέσα. O φωνολήπτης της Κολούμπια ήταν αδύνατο να δεχθεί πως αυτή η ταινία γυρίστηκε βουβή και πως είχαν επιτευχθεί τόσο άψογοι συγχρονισμοί στο ντουμπλάρισμα της ηχητικής μπάντας στην Ελλάδα!
Πηγή: http://paterikos.blogspot.gr/2011/10/blog-post_8922.html

Γιατί μισούμε τους δασκάλους;

Λίγο ετεροχρονισμένο αλλά πάντα επίκαιρο!

Είναι Σεπτέμβριος — ναι, έφτασε αυτός ο μήνας. Είναι η περίοδος που οι σκιτσογράφοι, οι κωμικοί, οι αυθεντίες και οι κριτικοί βάζουν στο μικροσκόπιο το επάγγελμα του καθηγητή. Αντιμετωπίζουμε το γεγονός ότι τα παιδιά μας μπαίνουν ξανά στις σχολικές αίθουσες σαν μια καταδίκη για τις ζωές τους. Οι κριτικοί είναι ξεκάθαροι «οι δάσκαλοι είναι τεμπέληδες και η δουλειά τους δεν έχει αποτέλεσμα». Πώς περιμένουμε από τα παιδιά μας να αγαπήσουν το διάβασμα και να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες όταν τα μαθαίνουμε να μισούν τους δασκάλους τους και τα σχολεία;

Σ’ αυτή τη χώρα, η συμπεριφορά μας απέναντι στην εκπαίδευση δεν είναι υγιής. Την αντιμετωπίζουμε ως κάποιο προϊόν που θα πουλήσουμε στη μελλοντική αγορά εργασίας ή ως μια απλή διαδικασία. Στην πραγματικότητα η εκπαίδευση είναι μια ευθύνη. Είναι μια ευκαιρία πάνω στην οποία πρέπει να επενδύσει το κάθε παιδί ξεχωριστά. Είναι ένα καθήκον που κάθε γονιός έχει προς το παιδί του. Είναι ένα καθήκον της πολιτείας για να εξασφαλίσει ότι η δημοκρατία έχει πολίτες ικανούς να διαιωνίσουν το σύστημα της αυτοδιοίκησης. Η εκπαίδευση είναι μία ευθύνη που, εμείς, ως πολίτες αυτής της δημοκρατίας πρέπει να αναλάβουμε με ενθουσιασμό, ατενίζοντας το μέλλον. 

Ο ροζ γύψος

Ο φωτογράφος και blogger του Humans of New York βγάζει φωτογραφίες ανθρώπων στους δρόμους της Νέας Υόρκης και με την άδειά τους, τις αναρτά στη σελίδα του στο Facebook και στο blog του. Συνήθως τη φωτογραφία συνοδεύουν 2-3 λόγια ή μία μίνι συνέντευξη που πάντα κάτι έχει να πει.   
Το καλοκαίρι έβγαλε την παρακάτω φωτογραφία του αγοριού με το ροζ γύψο. Η μητέρα του στο facebook εξήγησε τα παρασκήνια της ιστορίας... 

«Τον  Οκτώβριο, ο 7χρονος γιος μου έσπασε το χέρι του. Όταν ο γιατρός τον ρώτησε τι χρώμα γύψο ήθελε, εκείνος έδειξε με περηφάνια το έντονο ροζ. Ο γιατρός του είπε "Είσαι σίγουρος; Το ροζ είναι κοριτσίστικο χρώμα." 
Ο γιος μου τον κοίταξε και του είπε: "Δεν υπάρχουν κοριτσίστικα χρώματα ή αγορίστικα χρώματα. Διαλέγω ΡΟΖ γύψο γιατί είναι ο μήνας του καρκίνου του μαστού." Ο γιατρός κοκκίνησε. Η νοσοκόμα έδωσε στο γιο μου ένα φιλί και εγώ φούσκωσα σαν περήφανο παγώνι.» 

Πηγή: http://mikroimegaloi.gr/blog/roz-gipsos-agori

«Τα παιδιά είναι τόσο πλούσια». Rainer Maria Rilke

Η παιδική ηλικία είναι το βασίλειο της μεγάλης δικαιοσύνης και της βαθιάς αγάπης. Στα χέρια του παιδιού κανένα πράγμα δεν είναι σπουδαιότερο από κάποιο άλλο. Παίζει με μια χρυσή καρφίτσα ή ένα λευκό λουλούδι Σαν κουραστεί θα αφήσει απρόσεχτα και τα δυο να πέσουν και θα ξεχάσει πόσο λαμπερά του φαινόταν στο φως της δικής του χαράς. Δεν έχει φόβο της απώλειας. Για το παιδί ο κόσμος εξακολουθεί να είναι το όμορφο δοχείο μέσα στο οποίο δεν χάνεται τίποτα. Και θεωρεί ιδιοχτησία του κάθε τι που είδε, άγγιξε,η άκουσε κάποια στιγμή,κάθε τι βρέθηκε στο πέρασμά του.Δεν αναγκάζει τα πράγματα να εγκατασταθούν κάπου. Αφήνει να διαβούν μέσα από τα ιερά χέρια του, σαν μια σκοτεινών νομάδων που περνούν κάτω από μια αψίδα θριάμβου. Για λίγο φωτίζονται μέσα στην αγάπη του και έπειτα σκοτεινίαζουν ξανά όλα όμως πρέπει να περάσουν μέσα από αυτή την αγάπη Και ότι φωτίστηκε μια φορά μέσα στην αγάπη, παραμένει εντός της σαν εικόνα και δεν πρόκειται να χαθεί ποτέ πια. Και η εικόνα είναι περιουσία. Γι αυτό τα παιδιά είναι τόσο πλούσια.

Ο πλούτος τους αποτελείται, φυσικά, από ατόφιο χρυσό και όχι από τα κοινά νομίσματα. Η αξία αυτού του χρυσού μοιάζει να μειώνεται όσο η διαπαιδαγώγηση κερδίζει έδαφος, αυτή που αντικαταστά τις πρώτες εκούσιες και εντελώς προσωπικές εντυπώσεις με πατροπαράδοτες έννοιες που έχουν αναπτυχθεί μέσα στην ιστορία και η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, κατηγοριοποιεί τα πράγματα σε αξιόλογα και ασήμαντα, αξία επιδίωξης και αδιάφορα.

Αυτή είναι η κρίσιμη εποχή. Είτε θα παραμένει ανέπαφος ο πλούτος των εικόνων πίσω από την εισροή καινούργιων γνώσεων, είτε θα χαθεί η παλιά αγάπη, όπως μια πόλη που πεθαίνει κατακλυσμένη από την στάχτη που ρίχνει αυτό το απρόσμενο ηφαίστειο. Το καινούργιο θα αποτελεί ανάχωμα' μέσα του θα προστατεύει ένα τμήμα της παιδικότητας, ή θα γίνει πλημμύρα και θα καταστρέψει την παιδικότητα χωρίς έλεος.

Με λίγα λόγια το παιδί είτε μεγαλώνει και κατανοεί περισσότερα, με την αστική έννοια, ως βλαστός ενός χρήσιμου πολίτη, γίνεται μέλος των ταγμάτων της δικής του εποχής και λαμβάνει τις δικές του χειροτονήσεις, η απλά και ήρεμα συνεχίζει να ωριμάζει βαθιά μέσα του, αναπτύσσεται μέσα από την δική του παιδικότητα και γίνεται ένας άνθρωπος σύμφωνος με το πνεύμα όλων τον εποχών: ένας καλλιτέχνης.

ΠΗΓΉ:  

Μικρά δοκίμια για την τέχνη

Rainer Maria Rilke

πίνακας: zanapa.biz

Love and Happiness

Αναρτήθηκε από Λάμπρος Κερεντζής

Αναδημοσίευση από το Χαμομηλάκι

Ανάγκη να σε πάρω εγώ...

Το μέλλον των παιδιών μας είναι στα χέρια μας
Μπρεχτ-Χατζιδάκις-Ελύτης: "Ανάγκη να σε πάρω εγώ"

Το τραγούδι "Ανάγκη να σε πάρω εγώ", σε σύνθεση του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Μπρεχτ σε απόδοση Οδυσσέα Ελύτη και ερμηνεία Σπύρου Σακκά, περιλαμβάνεται στο άλμπουμ "Ο κύκλος με την κιμωλία".

 

 Σε κανένα παιδί δεν αξίζει να υποφέρει...

 

Ανάγκη να σε πάρω εγώ

που έτσι σε παρατήσανε
μονάχο κι έρμο κι ορφανό
παιδάκι μου, πώς σε πονώ.

Το ρούχο το μεταξωτό
μες στο ποτάμι το 'ριξα
φτωχά κουρέλια σου φορώ
παιδάκι μου, πώς σ' αγαπώ.

Δρόμο σε πήγα, δρόμο μακρινό
νυχτόμερα βαδίζοντας
πείνασα και ματώθηκα
μα να σ' αφήσω δεν μπορώ.

Σε μαύρες μέρες και σκληρές
πλένω σε και βαφτίζω σε
μες στο κατάψυχρο νερό
μην κλαις και μου πικραίνεσαι.

από το  www.hamomilaki.gr