Τώρα είναι η στιγμή! Λέο Μπουσκάλια

Ο Λέο Μπουσκάλια υπήρξε επίκουρος καθηγητής της κοινωνικής παιδαγωγικής και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Ιταλικής καταγωγής, αλλά γέννημα και θρέμμα της Καλιφόρνιας. Ήταν γνωστός σε εκατομμύρια ακροατές και θεατές του σε όλη την Αμερική που τον παρακολουθούσαν σε αίθουσες διαλέξεων και τηλεοπτικές εκπομπές. Μέσα από τα μαθήματα διδασκαλίας του ανάπτυξε ένα ειδικό σεμινάριο πάνω στην αγάπη και μέσω αυτής στην αλλαγή της καθημερινής μας συμπεριφοράς. Κατά τη διατύπωσή του “η αγάπη δεν είναι δρόμος, είναι συμμετοχή και μοιρασιά. Το να ζεις με τη φιλοσοφία της αγάπης είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής”. Τα πιο γνωστά βιβλία του είναι: “Να ζεις, ν αγαπάς και να μαθαίνεις”, “Λεωφορείο 9 για τον Παράδεισο”, “Η αγάπη”, “Ο δρόμος του Ταύρου”, “Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρόυντ”. Πέθανε το 1998 στα 74 χρόνια του από καρδιακή προσβολή, ανάμεσα στα ξερά φύλλα που τόσο αγαπούσε να σκορπίζει στο σαλόνι του!

 Πηγή: http://enallaktikidrasi.com/2013/07/tora-einai-i-stigmi-leo-buscaglia/#ixzz2iID2zOPO

Γιατί μισούμε τους δασκάλους;

Λίγο ετεροχρονισμένο αλλά πάντα επίκαιρο!

Είναι Σεπτέμβριος — ναι, έφτασε αυτός ο μήνας. Είναι η περίοδος που οι σκιτσογράφοι, οι κωμικοί, οι αυθεντίες και οι κριτικοί βάζουν στο μικροσκόπιο το επάγγελμα του καθηγητή. Αντιμετωπίζουμε το γεγονός ότι τα παιδιά μας μπαίνουν ξανά στις σχολικές αίθουσες σαν μια καταδίκη για τις ζωές τους. Οι κριτικοί είναι ξεκάθαροι «οι δάσκαλοι είναι τεμπέληδες και η δουλειά τους δεν έχει αποτέλεσμα». Πώς περιμένουμε από τα παιδιά μας να αγαπήσουν το διάβασμα και να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες όταν τα μαθαίνουμε να μισούν τους δασκάλους τους και τα σχολεία;

Σ’ αυτή τη χώρα, η συμπεριφορά μας απέναντι στην εκπαίδευση δεν είναι υγιής. Την αντιμετωπίζουμε ως κάποιο προϊόν που θα πουλήσουμε στη μελλοντική αγορά εργασίας ή ως μια απλή διαδικασία. Στην πραγματικότητα η εκπαίδευση είναι μια ευθύνη. Είναι μια ευκαιρία πάνω στην οποία πρέπει να επενδύσει το κάθε παιδί ξεχωριστά. Είναι ένα καθήκον που κάθε γονιός έχει προς το παιδί του. Είναι ένα καθήκον της πολιτείας για να εξασφαλίσει ότι η δημοκρατία έχει πολίτες ικανούς να διαιωνίσουν το σύστημα της αυτοδιοίκησης. Η εκπαίδευση είναι μία ευθύνη που, εμείς, ως πολίτες αυτής της δημοκρατίας πρέπει να αναλάβουμε με ενθουσιασμό, ατενίζοντας το μέλλον. 

Αν μ' αγαπάς μη μ' αγαπάς...

Μερικές σκέψεις της εξαιρετικής συναδέλφου Ξανθής Αλμπανάκη, οι οποίες με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη διότι το μάθημα των θρησκευτικών είναι πάνω απ' όλα κατάθεση ψυχής!

Αν μ' αγαπάς, μη μ' αγαπάς

(Si tu m' aimes, ne m' aime pas)

Με αφορμή τον τίτλο του συγκεκριμένου βιβλίου του  Elkaim Mony και καθώς πλησιάζουμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς ένιωσα την ανάγκη να καταθέσω κάποιες σκέψεις όσον φορά τις διαμάχες που δημιουργήθηκαν όλο αυτό το διάστημα για το μάθημα των Θρησκευτικών και τον αθέμιτο πόλεμο ενάντια στα νέα Πιλοτικά Προγράμματα Σπουδών.

 «Αν μ' αγαπάς, μη μ' αγαπάς» λοιπόν αναφέρει ο συγγραφέας του βιβλίου και νομίζω ότι αυτός ο τίτλος ταιριάζει απόλυτα σε όλους εκείνους που «αγαπούν» το μάθημα των Θρησκευτικών αλλά ίσως να του κάνουν κακό.

Αν αγαπάει κάποιος το μάθημα των Θρησκευτικών καταρχήν δεν είναι άλλος από όλους εκείνους τους μάχιμους θεολόγους, που κάνουν κατάθεση ψυχής για να το διδάξουν καθημερινά. Πολλές φορές το έργο αυτό γίνεται σε αντίξοες συνθήκες όμως το μάθημα των Θρησκευτικών είναι ένα ευλογημένο μάθημα και ανταμείβει αυτούς που το αγαπούν.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι που το αγαπούν κι αυτοί δεν είναι άλλοι από τους μαθητές μας. Το σχολείο όμως σήμερα έχει επεκτείνει τα σύνορά του και η γνώση πολλές φορές βρίσκεται έξω από τους τοίχους του. Ακόμη και αν κάποιοι θέλουν να αγνοήσουν την πραγματικότητα αυτή συνεχίζει να υπάρχει. Η ηθική και θρησκευτική ανάπτυξη του παιδιού άλλωστε διαμορφώνονται μέσα από ένα σύνολο παραγόντων, όπως είναι η οικογένεια το σχολείο, το κοινωνικό περιβάλλον.

Είναι επιλογή μας αν θα κρατήσουμε το μάθημα «κλεισμένο» μέσα στους τοίχους ή θα κάνουμε κοινωνούς σε αυτό και τη διδασκαλία του Χριστιανισμού όλους τους ανθρώπους και «ανοίξουμε» τις πόρτες στην κοινωνία.

Ίσως όμως αν αποφασίσουμε να το κρατήσουμε κλεισμένο μέσα στους τοίχους να μείνουμε τελικά μόνοι μας γιατί είναι σίγουρο ότι οι μαθητές μας θα έχουν φύγει.

Πολύ συχνά σε όλο το διάστημα, που δίδασκα το μάθημα συναντούσα άδικες κριτικές απέναντι στα Θρησκευτικά και τώρα ενάντια στα νέα Προγράμματα Σπουδών. Όλα αυτά φαντάζουν μπροστά μου σαν ένας «τοίχος από τούβλα».

Μήπως αυτό με σταματήσει; Μάλλον απλά είναι ένα ακόμα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί…

Στη ζωή συχνά πρέπει να κάνουμε «άλματα» ζωής ως αναβάτες για να ξεπεράσουμε κάποια εμπόδια και να σπάσουμε τον τοίχο...

«Αν μ' αγαπάς, μη μ' αγαπάς» λοιπόν. Ίσως θα ‘πρεπε και μεις τελικά να μην αγαπάμε τόσο πολύ το μάθημα των Θρησκευτικών γιατί μάλλον κάποιες φορές του κάνουμε κακό….

 

Πηγή: http://albanaki.blogspot.gr/2013/04/blog-post_8.html

Η Εκπαίδευση στην αρχαία Αθήνα ( Ιστορία Α΄ ΓυμνασίουΔΕ 5, σελ. 78 -80)

Η εκπαίδευση στην αρχαία Αθήνα

Ο “καλός καγαθός” πολίτης, ο μορφωμένος και αναπτυγμένος πνευματικά, αισθητικά, ηθικά και σωματικά ήταν η επιδίωξη της αθηναϊκής πολιτείας.
Η εκπαίδευση στην αρχαία Αθήνα ήταν ελεύθερη και υπεύθυνοι γι’ αυτήν ήταν οι γονείς του παιδιού.

Τα σχολεία ήταν ιδιωτικά.
Υποχρεώνονταν όμως να τηρούν κάποιους κανονισμούς, που ρύθμιζαν τη λειτουργία τους.

Το πνεύμα της εκπαίδευσης ήταν σύμφωνο με τις παραδόσεις και τα ιδανικά της πόλης.

Από τον 5ο αιώνα που άρχισαν να ιδρύονται στην Αθήνα τα Γυμνάσια.

Οι νέοι είχαν τη δυνατότητα να ασκούν ταυτόχρονα με το πνεύμα και το σώμα.

Το πρώτο στάδιο εκπαίδευσης ήταν της προσχολικής και σχολικής ηλικίας.
Την πρώτη την αναλάμβανε η μητέρα ή η τροφός και αποσκοπούσε στην καλλιέργεια των έμφυτων ικανοτήτων του παιδιού και στην προετοιμασία του να δεχθεί τη σχολική εκπαίδευση, που άρχιζε συνήθως στα επτά χρόνια.

Ο Παιδαγωγός, οικιακός δούλος, συνόδευε το παιδί στο Διδασκαλείο.

Από τον πρώτο του δάσκαλο, τον Γραμματιστή, ο μικρός Αθηναίος μάθαινε ανάγνωση, συλλαβισμό, γραφή, αριθμητική. 

Αργότερα τον αναλάμβανε ο Κιθαριστής για να τον μυήσει στην τέχνη της μουσικής ( μαθήματα λύρας, αυλού και τραγουδιού με συνοδεία λύρας ).

Αφού το παιδί αποκτούσε αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, ερχόταν σε επαφή
με την ηρωική και διδακτική ποίηση ( Όμηρο-Ησίοδο ), καθώς και με τη λυρική.
 

Μάθαινε επιπλέον χορό, ζωγραφική, χειροτεχνία και γεωμετρία.
 

Ο Παιδοτρίβης φρόντιζε για τη σωματική εκγύμναση των μαθητών στην Παλαίστρα ( “πένταθλον” και “παγκράτιον” ).
 

Η διδασκαλία στο σχολείο ήταν εξάωρη.
 

Τα κορίτσια μορφώνονταν στο σπίτι. 

Πηγή:  Πρασινιώ Ψώρα
Καθηγήτρια Φιλόλογοστο Γυμνάσιο Βροντάδου Χίου http://hamomilaki.wordpress.com

 Η εκπαίδευση στην αρχαία Αθήνα

View more presentations or Upload your own.